انحصار مصیبت بار

یک سال و نیم کافی بود که وزارت دفاع خودروی زرهی طوفان با خاصیت رقابت با رقبا را به مرحله تولید برساند و حال خودروسازی داخلی ده ها سال است با انحصار مرگبار خود نه تنها رشد مطلوبی به نمایش نگذاشته است، بلکه صدمات جبران ناپذیری به خریداران خود وارد نموده است که هیچ گاه از لحاظ حقوقی این خسارات رصد نشده است!
آیا معیار توسعه و پیشرفت در این صنعت آن است که در فواصل ده ساله فقط چراغ یک خودرو تغییر کند؟ آیا آمار آثار زیان بار تصادفاتی که بر اثر عدم کیفیت خودروها بر کشور و ملت سالیانه تحمیل می شود سنجیده شده است؟ آیا کشوری که توان تولید جنگنده و انواع موشک ها و جنگ افزارهای و ماشین آلات نظامی روز دنیا را داراست، نمی تواند یک صنعت خودروسازی قابل تقدیر داشته باشد؟
اگر حمله ای تروریستی رخ دهد و چند نفر از هموطنان ما به خاک و خون کشیده شوند، منطق حکم می کند تمام ظرفیت های کشور برای جبران و جواب متقابل به میدان بیایند،آیا برای قربانیان تصادفاتی که عدم کیفیت خودروها باعث و بانی آن است ظرفیت های کشور، رواست ساکت بمانند؟ آیا اگر اعتقاد باشد روزی در مقابل عدل الهی باید جوابگو بود می شود در برابر این ظلم آشکار ساکت ماند؟
حفظ جان و مال مسلمین از اهم واجبات یک حکومت اسلامی است و در برابر این مسئولیت عظیم چطور می توان سکوت اختیار کرد و انحصاری به ملت تحمیل نمود که نه چشم انداز پیشرفتی دارد و نه احترامی نسبت به جان و مال مومنین، داراست.
خودروسازان تحریم را بهانه می کنند، پرسش اینجاست آیا بخش نظامی ما بیشتر در معرض تحریم هاست یا این صنعت که با مراودات خود با فرانسه و چین و کره جنوبی و ژاپن و دیگر کشورها نشان داده است که تحریم ها در این صنعت آن چنان بزرگ نیست که توانمندی این صنعت آن چنان که ادعا می شود قفل نماید.
چطور می شود با دستان پرافتخار چند جوان در تبریز خودروی ساخته شود که قابل رقابت در محیط جهانی باشد ولی صنعت خودروسازی ما هر روز به بهانه های مختلف بازارهای فروش را متلاطم می کند تا تولیدات بی کیفیت با تکنولوژی قدیمی خود را با شروط های قابل تامل و تاسف بار به ملت تحمیل نماید؟
آنچه امروز در صنعت خودروسازی داخلی مشاهده می شود با ظرفیت های داخل همخوان نیست و استمرار این امر نوعی تجاوز به حقوق عمومی محسوب می گردد. خودروسازان نه تنها باید تا به امروز جوابگوی انتظارات می بودند بلکه باید خسارات ناشی از عدم کیفیت تولیدات خود را در جامعه نیز تقبل می کردند که در هر دو محور این صنعت پاسخگو نبوده و نخواهد بود و این وظیفه متولیان اصلی حکومت است که این روند را شجاعانه اصلاح نمایند و این صنعت را از چرخه ضعیف، خارج نمایند.
جان و مال مومنین در این صنعت به سخره گرفته شده است و برای جلوگیری از ادامه این امر اولا مطالبه عمومی برای دریافت خسارات وارده باید در راس اولویت ها قرار گیرد و دوما برای آزادسازی ظرفیت های این صنعت، توانمندی های دیگری همچون وزارت دفاع در کنار این تولیدکنندگان اجازه ورود داشته باشد. در ایجاد یک تصادف خیلی از عوامل دست به دست هم می دهند که این اتفاق ایجاد گردد از جمله عوامل اصلی همچون جاده، خودرو و راننده می باشند و هیچ منتقدی منکر این عوامل نیست، اما در تحول صنعت خودرو در دنیا تمرکز برآن است که حتی المقدور خودرو بتواند خطاها و مشکلات جاده و راننده را پوشش دهد و به همین خاطر از هوشمندسازی خودرو گرفته تا استانداردهای سختگیرانه برای امنیت خودرو در دستور کار جدی خودروسازان خارجی است تا خودرو با نیازهای واقعی امروز سازگار گردد. حالا پرسش اصلی نقادان اینست خودروی تولید داخلی در این روندها چقدر خود را سازگار نموده است؟ آیا خودرو تولید داخل می تواند استانداردهای روز دنیا را پاس نماید؟ آیا اگر تحریم ها فلج کننده هستند فرصت کافی در اختیار خودروسازان برای اتکا به توان داخلی نبود؟
صنعت خودروسازی اگر با ظرفیت های داخل هماهنگ شود نه تنها اشتغال کنونی در این صنعت حفظ می گردد، بلکه صادرات این صنعت، ارزآوری قابل دفاعی در بازارهای جهانی ایجاد خواهد نمود. اقتصاد مقاومتی هیچ گاه در قالب چرخه های تولیدی ضعیف، قابل تعریف نیست و بنابراین در جهت تحقق اقتصاد مقاومتی رویکردهای متفاوتی در صنعت خودروسازی و صنعت های مشابه باید ایجاد گردد.
ادامه این روند نه تنها از ارز آوری شایسته، کشور را محروم می نماید، بلکه خسارات بعضا غیرقابل جبران نیز به ملت تحمیل می نماید و بنابراین حذف این چرخه ضعیف و ناکارآمد، مطالبه جامعه علمی و عمومی کشور است.
ورود ظرفیت های توانمند همچون وزارت دفاع می تواند تحولی نوین در احیای این صنعت باشد و بازارهای جهانی را به سمت تولیدات داخل روانه سازد. لزوم توجه به عدم وابستگی نفتی سالیان متمادی است که مورد توجه بوده است و یکی از راه های رسیدن به این هدف، اگر دنبال شعاری کردن این هدف نباشیم! توجه ویژه به صنعت خودروسازی است که می تواند ارزآوری و اشتغال قابل توجهی برای کشور ایجاد نماید.
کشور دیگر در شرایطی نیست که چرخه های ناتوان را بتواند تحمل نماید و بنابراین اقدام فوری برای به میدان آوردن ظرفیت های کشور، امری حیاتی است. تولید ملی را باید در ظرفیت های همچون وزارت دفاع جستجو نمود که با وجود همه تحریم های سنگین، سرافرازانه نیاز کشور را شناسایی و به مرحله عملیاتی می رساند و این تنها با نگاه خلاقانه و جهادی قابل انجام است.
اگر خودروسازان همچنان به ادعاهای خود اعتقاد دارند و فکر می کنند از ظرفیت های داخلی به نحو مطلوب استفاده می شود و این نقد و نقدهای مشابه را درست نمی پندارند، به چنین تفکری احترام گذاشته می شود ولی در کنار این خودروسازان با تولیدات و بهانه های فعلی، بخش تولیدات خودرو در وزارت دفاع به مدت سه سال آزمایشی فعال گردد، آن وقت همه چیز به روشنی برای قضاوت و تحلیل افکارعمومی مهیا خواهد شد. انحصار، نباید به انحصار ظرفیت های داخلی منجر شود و تا زمانی که انحصار به انحصار ظرفیت های داخلی معطوف باشد، توسعه و پیشرفت، بازیچه کلمات خواهد ماند.

دکتر دهقانی/بخشی از تحلیل برعملکرد انحصاری

1397-9-15 01:05:08 +00:00 آذر 13ام, 1397|